Ερωτήσεις / Απαντήσεις
Καλημέρα, Τους τελευταίους μήνες περνάω δύσκολα. Είχα μια σχέση που διαλύθηκε λίγες μέρες πριν την επισημοποίηση. Τα ξαναβρήκαμε μετά από 2 μήνες λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζε με αρρώστια γονέα. Αφησα πίσω τη δική μου πίκρα από αυτόν και του στάθηκα. Δυστυχώς στη ζωή του δεν πήγαν όλα πολύ καλά. Αρρώστησαν και οι δυο γονείς και ο ένας τελικά απεβίωσε. Στους μήνες αυτούς που ήμουν δίπλα του μια ήταν καλά μαζί μου μια χάλια. Δεν τολμούσα να τον ρωτήσω τίποτα γιατι πιεζόταν όπως έλεγε. Με χώρισε με ασχημο τρόπο και πάλι (μέθοδος δια της εξαφανίσεως) και μετά από 2 μήνες έμαθα ότι αρρώστησε και αυτός. Του έστειλα ένα μήνυμα και κάλεσε μετά από 10 μέρες κλαίγοντας ότι ηταν στο νοσοκομείο και οτι του έλειπα. Πήγα να τον δώ με αγκάλιαζε εκλαιγε και μου έλεγε οτι με αγαπά. Του στάθηκα και σε αυτή τη φάση. Μόλις συνήλθε πάλι τα ίδια. Μπηχτές ότι η συμπεριφορά μου δεν είναι καλή (χωρίς να μου λέει συγκεκριμένα πράγματα όταν ρωτούσα) και μου είπε ότι εγώ εφταιγα που αρρώστησε. Εκεί έγινα έξαλλη και του είπα ότι κρατούσα μέσα μεσα μου. Με έδιωξε από το σπίτι του ενώ είχα ίωση και δεν τον ξανακουσα από τοτε. Αλλαξα τα πάντα για να μπορέσω λίγο να απαλύνω τον πόνο. Εκείνος έμαθα ότι πήγε στο εξοχικό του και ότι ήταν μια χαρά. 3 μήνες μετά μου είπαν πάλι οι κοινοί γνωστοί ότι η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και τα νέα είναι ασχημα. Εχει σειρά επεμβάσεων αποκατάστασης μπροστά του και η ποιοτητα της ζωής του είναι πολύ ασχημη. Εκτοτε περνάω δύσκολα. Παρόλο που δεν τον πήρα ούτε και με πήρε είμαι πολύ στεναχωρημένη. Ακούω συνέχεια τη φωνή του να με κατηγορεί ότι φταίω (παρόλο που η λογική μου μου υπενθυμίζει ότι δεν είναι έτσι), δεν μπορώ να κοιμηθώ και όταν κοιμάμαι βλέπω εφιάλτες με εκείνον και το σημαντικότερο πίνω πάρα πολύ σχεδόν καθημερινά. Πως να το αντιμετωπίσω όλο αυτό?
Απάντηση:
Οι λόγοι για τους οποίους ανεχτήκατε για καιρό την συμπεριφορά του συντρόφου σας, με όλη την ταλαιπωρία που έχετε υποστεί, βρίσκονται σε ασυνείδητο επίπεδο και είναι σχεδόν αδύνατο να τους συνειδητοποιήσετε και να τους αντιμετωπίσετε μόνης σας. Θα πρέπει άμεσα να ζητήσετε την βοήθεια ενός ειδικού.
Καλησπέρα σας. Είμαι 31 ετώ κι ο σύζυγός μου 39. Τους τελευταίους μήνες είναι ισιαίτερα οξύθυμος μαζί μου και μπορεί να θυμώσει και με την πιο παράλογη αφορμή (π.χ. προσπαθήσαμε να στήσουμε μια σκηνή σε ένα κάμπινγκ και επειδή εγώ δεν είχα ξανακάνει κάτι τέτοιο, πήγαινα με πιο αργό ρυθμό από αυτόν και το θεώρησε απαράδκτο στην ηλικία μου να μην έχω ξαναστήσει σκηνή..!). Δυστυχώς όταν θυμώνει βγαίνει εκτός εαυτού και κάθε φορά και πιο συχνά με βρίζει με τα χειρότερα λόγια, με εξευτιλίζει λεκτικά, ουρλιάι, με σπρώχνει, με πιάνει από το λαιμό και με σφίγγει... Έτσι κι εγώ τον τελυταίο καιρό ζω σε ένα συνεχή φόβο μην πω κάτι που θα τον "ερεθίσει". Καταλαβαίνω ότι κάποιες φορές έχει δίκιο να θυμώνει αλλά όχι να φτάνει σε τέτοιο σημείο. Εγώ είμαι ήρεμος άνθρωπος και μέχρι τώρα προσπαθούσα χαμηλώφωνα να του πω να συζητάμε ήρεμα μέχρι που πριν λίγες μέρες σε ανάλογο τσακωμό δεν άντεξα και του έριξα ένα πάρα πολύ δυνατό χαστούκι ενώ με είχε πετάξει σε έναν καναπέ πάνω στα νεύρα του. Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι εκείνη τη στιγμή δεν έχει έλεγχο (το βίωσα κι εγώ με το χαστούκι) κι ότι κι οι δύο έχουμε μέρος της ευθύνης γι ' αυτή την κατάσταση. Σκεφτόμαστε το διαζύγιο γιατί η κατάσταση είναι άσχημη.. Το ερώτημά μου είναι: πώς μπορώ να βοηθήσω ώστε να μην φτάνει σε τέτοια έξαλλη κατάσταση (αναγνωρίζει κι αυτός ότι δεν είναι καλό αυτό που κάνει αλλά του είναι δύσκολο να το ελέγξει). Τι πορώ να κάνω ώστε και να τον βοηθήσω και να σώσω τη σχέη μας; Σε ψυχολόγο δεν θέλει να πάει, μήπως αν πάω εγώ βοηθήσει σε κάτι;
Απάντηση:
Το πρόβλημα είναι αποκλειστικά του συζύγου σας και δυστυχώς δεν μπορείτε να τον βοηθήσετε, γιατί αυτό που του συμβαίνει βρίσκεται στην περιοχή του ασυνειδήτου. Θα μπορούσε βέβαια να τον βοηθήσει ένας ειδικός αν ο ίδιος το επιθυμούσε.
Καλησπέρα!Θα ήθελα να ζητήσω τη συμβουλή σας για το θέμα που με απασχολεί. Είμαι 27 ετών και ακόμα φοιτήτρια. Οι λόγοι που δεν έχω πάρει ακόμα πτυχίο πολλοί και διάφοροι αλλά δε θέλω να αναφερθώ σε αυτό. Λόγω οικονομικών δυσκολιών εγκατέλειψα την Αθήνα και επέστρεψα στην επαρχία όπου και δουλεύω για 400 ευρώ το μήνα. Πριν 2 χρόνια ξεκίνησα μια σχέση με κάποιον 3 χρόνια μεγαλύτερο μου. Πραγματικά ένιωθα ευτυχισμένη με έκανε και ξεχνούσα τα πάντα, τη δουλεία που δε μου αρέσει, τα μαθήματα που χρωστούσα, τα οικονομικά προβλήματα...Σιγά σιγά αρχίσαμε να μένουμε και μαζί στο πατρικό της μητέρας μου που δεν το χρησιμοποιούσαν πλέον οι γονείς μου...Στην αρχή μοιραζόμασταν όλα τα έξοδα εκτός από τα πάγια και τις φθορές του σπιτιού (πολλές λόγω παλαιότητας)που τα πλήρωνα εγώ. Κατάφερνα να τα πληρώνω όλα αυτά γιατί έχω περιορίσει τα προσωπικά μου έξοδα στα απολύτως απαραίτητα. Ξαφνικά πριν 7 - 8 μήνες ήρθε η απόλυτη καταστροφή για την οικογένεια μου. Έκλεισαν την επιχείρηση τους ,τους χρωστάνε 20000 ευρώ που δε θα τα πάρουν μπορεί και πότε. Με μηδενικά έσοδα άρχισαν να τρώνε από τα έτοιμα τα οποία τελειώσαν λόγω δανείων. Σήμερα που γράφω δεν έχουν να πάρουν ούτε ψωμί , κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους γιατί δε μπορούν να πληρώσουν το δάνειο και ένα αυτοκίνητο αξίας 45000 ευρώ γιατί δε μπορούν να πληρώσουν τα τελευταία 1500 ευρώ. Και ο αδερφός μου 4 χρόνια μικρότερος είναι φαντάρος. Δε μου ζήτησαν ποτέ ούτε λεφτά ούτε καν να αφήσω το σπίτι που μένω και να το εκμεταλλευτούν είτε πουλώντας το είτε νοικιάζοντας το. Εγώ άρχισα να δίνω λεφτά στον αδερφό μου για να περνάει, έδωσα 1800 ευρώ στους γονείς μου που είχα στην άκρη και προθυμοποιήθηκα να τους πληρώνω μία δόση μέχρι να ανακάμψουν..Σε κάνα μήνα θα έχουν έσοδα λόγω αγροτικών δραστηριοτήτων του πατέρα. Θα απολυθεί και ο αδερφός μου. Και το πρόβλημα είναι με τον σύντροφο μου, ο οποίος μου μιλάει άσχημα για την οικογένεια μου, μου απαγορεύει να τους βοηθάω. Φέρεται και σε μένα άσχημα. Μου λέει ότι θα με χωρίσει και θα πάει να νοικιάσει σπίτι γιατί θα του έρχεται πιο φθηνά. Γιατί τώρα που βοηθάω τους γονείς δίνω λιγότερα στο σπίτι και έτσι δεν καταφέρνει να αποταμιεύει όσα θέλει. Έγινε και μια ζημιά στο σπίτι και την πλήρωσε αυτός και μου το χτυπάει συνέχεια. Τσακωνόμαστε κάθε μέρα γιατί όπως λέει οι γονείς μου είναι οι χειρότεροι και καταστρέφουν τη ζωή μου, δε με αφήνουν να πάω μπροστά. Εγώ βέβαια θέλω να τους βοηθήσω τώρα που έχουν την ανάγκη μου. Λίγοι μήνες είναι , δε θα κρατήσει για πάντα. Τόσα έχουν κάνει οι γονείς μου για μένα δε μπορώ και δε θέλω να τους αφήσω. Πηγαίνω και τους βλέπω συχνά, μιλάμε στο τηλέφωνο καθημερινά και έχω πολύ καλές σχέσεις μαζί τους. Και αυτό τον εξοργίζει...(Αυτός τους δικούς του μπορεί να περάσει μήνας και να μην επικοινωνήσει και μένουν πιο κοντά από τους δικούς μου). Όλοι την ώρα μου λέει ότι του χρωστάω και να του δίνω το μισθό μου να τον διαχειρίζεται αυτός. Κλείναμε 2 χρόνια πήγαμε στην αγορά και πήρε 300 ευρώ ρούχα.Τόσα πήρα εγώ μου είπε πάρε και εσύ κάτι. Εγώ του είπα ότι δε θέλω να δώσω χρήματα για ρούχα μου είπε θα μου κάνει δώρο λόγω επετείου διάλεξα κάτι με το ζόρι αξίας 30 ευρώ, και στο ταμείο μου λέει τι εγώ θα το πληρώσω? Και αυτά που μου χρωστάς πότε θα μου τα δώσεις? 'Έβαλα τα κλάματα.. Θύμωσε μου είπε ότι τον κάνω ρεζίλι και έχουμε φωνές και γκρίνιες. Μου ασκεί ψυχολογική βία. Αισθάνομαι τόσο άσχημα για αυτό που συμβαίνει στους γονείς μου και θα ήθελα την στήριξη του. Και τελικά λέω μήπως εγώ κάνω λάθος.Γι αυτό και δεν του έχω αντιμιλήσει ποτέ, μόνο τα κλάματα με πιάνουν και θυμώνει πολύ και γι αυτό. Αν μπορείτε βοηθήστε με. Δεν ξέρω τι να κάνω..Συγνώμη για τη μεγάλη ερώτηση. Ευχαριστώ!
Απάντηση:
Η οικονομική κρίση έχει αναστατώσει τη ζωή όλων μας και εξαιτίας της αποκαλύπτονται συχνά σήμερα ψυχικές δυσκολίες που περνούσαν απαρατήρητες ή έμεναν κρυμμένες γιατί υπήρχε ο οικονομικός εξωραϊσμός τους.
Στα θέματα σας.
1. Η οικονομική στήριξη της οικογένειας σας.
Καλά κάνετε και βοηθάτε οικονομικά τους γονείς σας, κάτι που όπως λέτε άλλωστε είναι προσωρινό. Δεν τους πετάει κανείς όταν αυτοί δεν έχουν να δώσουν και μάλιστα χρειάζονται βοήθεια.
2. Η ψυχική σχέση μαζί τους.
Οι γονείς έχουν υποστεί μεγάλη οικονομική ζημιά, κυρίως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, ατυχίες ή και δικούς τους επιπόλαιους χειρισμούς. Θα αντιμετωπίσουν οι ίδιοι την κατάσταση και θα βρουν αργά ή γρήγορα τη νέα τους οικονομική ισορροπία. Υποθέτω ότι τους αγαπάτε και σας αγαπούν, συμμερίζεστε το πρόβλημα τους όμως έχετε την δική σας ζωή. Ζείτε μόνη με τα δικά σας άσχημα οικονομικά δεδομένα, τη σχέση σας με προβλήματα, τις φοιτητικές σας εκκρεμότητες, κτλ, . Προβληματιστείτε μήπως η καθημερινή επικοινωνία που έχετε μαζί τους και μάλιστα κάτω από αυτές τις συνθήκες σας φθείρει ψυχικά ή σας αποσυντονίζει εν μέρει από την δική σας ζωή. Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι αλήθεια, είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο έχει κάποιο δίκιο η γκρίνια του συντρόφου σας για την σχέση σας με τους γονείς σας. Αποστασιοποιηθείτε ψυχικά από το πρόβλημα των γονέων με τον αντίστοιχο σεβασμό και αγάπη και κοιτάξτε τη δική σας ζωή.
3. Η σχέση με τον σύντροφο.
Γνωρίζεστε, σύντομα διαπιστώνετε ότι ο ένας καλύπτει τον άλλο, βλέπετε σοβαρά τη σχέση και συγκατοικείτε. Όλο αυτό το διάστημα έχετε ξεχωριστά ταμεία. Αυτό σε ένα ζευγάρι που συγκατοικεί δείχνει ότι ο καθένας περιφρουρεί τον κόσμο του από τον άλλο και δεν τον βάζει σε μια κοινή μελλοντική προοπτική.
Ειδικά ο σύντροφος σας φαίνεται από πολλά σημεία των λεγομένων σας να συμπεριφέρεται περισσότερο σαν συγκάτοικος που επωφελείται της συμβίωσης παρά σαν ο άνθρωπος σας.
Κάτι «στήθηκε» λάθος στη σχέση, προφανώς από την ψυχική σας αδυναμία να βάλετε όρια, να περιφρουρήσετε τα δικαιώματα σας και την ισοτιμία μέσα στη σχέση. Κάτω από όλα αυτά υπάρχει ο ψυχισμός σας με τις δυσκολίες του, τον φόβο της μοναξιάς, την βαθύτερη κατωτεροποίηση του, κτλ. .
Ο σύντροφος σας μέσα από τους δικούς του ψυχικούς εγκλωβισμούς βγάζει μια στρεβλή συμπεριφορά που φυσικά σας στεναχωρεί και είναι σε βάρος σας και της σχέσης. Μιλήστε του για όλα αυτά. Είναι επιτακτική η ανάγκη για εσάς, βοηθήστε τον να δει και αυτός την συμπεριφορά του και πάρετε τις αποφάσεις σας.
Αρχικα θα ηθελα να σας ευχαριστησω για τη δυνατοτητα που δινετε με αυτο το τροπο σε ανθρωπους που αντιμετωπιζουν οποιοδηποτε προβλημα να λαβουν καποιες κατευθυντηριες απο εναν ειδικο. Ειμαι χωρισμενος απο περυσι τα Χριστουγεννα και πριν μια βδομαδα μετα τη δευτερη δικασιμο βγηκε και επισημα πια το διαζυγιο μου. Χωρισα μετα απο 18 χρονια γαμου απο τη γυναικα μου με την οποια εχω αποκτησει μια κορη που μολις ενηλικιωθηκε και εναν γιο που ειναι 13 και πασχει απο συνδρομο Down. Η σχεση μας επνεε τα λοισθια για πολλα χρονια αλλα εβρισκα παντα το κουραγιο να ανταπεξερχομαι. Η συζυγος μου μαλλον λογω της ανασφαλειας της δεν μου επετρεπε επαφες με οποιονδηποτε εκτος οικογενειακου περιβαλλοντος και με κατηγορουσε για αδιαφορια οποτε εξεφραζα αυτην την επιθυμια απεναντι στις ευθυνες μου. Προσπαθουσα παντα να γεφυρωνω τις διαφορες μας ομως τα λογια της με πληγωναν πολυ και τις ειχα πει παρα πολλες φορες οτι καθε φορα μετα απο τους καυγαδες μας επανερχομαι με μεγαλη δυσκολια. Ειχα κουραστει πια να τσακωνομαι για ανουσια πραγματα(πχ για το οτι δεν εχω συγυρισει καλα το σπιτι η οτι της ειπα κατι που δεν της αρεσε η οτι ζητησα να βγω μια στο εξαμηνο με δυο φιλους μου) Η σεξουαλικη μας ζωη επισης αντιμετωπιζε προβληματα καθως δεν μου επετρεπε να την προσεγγιζω παραπανω απο μια φορα το μηνα περιπου και ολα αυτα απο τοτε που γεννηθηκε το πρωτο μας παιδι. Καποια στιγμη ενιωσα οτι ολα αυτα πια δεν μπορουσα να τα αντεξω και της ζητησα να χωρισουμε. Δυστυχως αυτο συνεπεσε χωρις ομως να ειναι η αιτια με εναν δεσμο που ξεκινησα παραλληλα(δυο μηνες πριν)και εκανα το λαθος να το παραδεχτω τοσο σε εκεινη οσο και στην κορη μου. Πιστευα οτι επρεπε να ειμαι απολυτα ειλικρινης και αφου ειπα οτι θελω να χωρισω οταν η συζυγος με ρωτησε αν υπαρχει αλλη απαντησα θετικα και το ιδιο εκανα και σε κατ ιδιαν συζητηση με την κορη μου. Τωρα κατανοοω οτι ολο αυτο δημιοργησε μια κατασταση εις βαρος μου και ενα κλιμα που ειναι πολυ δυσκολο να ανατρεψω. Απο τοτε ξεκινησε η αποκαθηλωση μου ως ανθρωπος, ως πατερας, ως συζυγος απο την γυναικα μου. Με κατηγορησε οτι την αφησα απροειδοποιητα για μια αλλη. Της εξηγησα πολλες φορες οτι δεν αντεχα αλλο την ασχημη κατασταση και το ειχα δειξει αλλα εκεινη θεωρει οτι ειναι ολα ψεμματα και οτι απλα μια αλλη γυναικα βρεθηκε στην ζωη μου. Το θεμα μου αφορα την κορη μου και για εκεινη σας γραφω. Αρνειται πεισματικα οποιαδηποτε επικοινωνια μαζι μου μετα απο οτι συνεβη. Δεν απαντα σε τηλεφωνα ουτε μηνυματα ουτε mail. Μου ειπε οτι θα μου μιλησει οταν εκεινη θελει και οτι ειναι ασκοπο να επιμενω και οτι επισης αν σκεφτω τι εχω κανει θα αυτοκτονησω. Με τον γιο μου τα πραγματα ειναι καλυτερα τον βλεπω δυο απογευματα τη βδομαδα και καθε δευτερο σαββατοκυριακο. Καταλαβαινω τον θυμο της αλλα ειλικρινα με πληγωνει πολυ που εδω και ενα χρονο ειναι ετσι η σχεση μας. Το οτι αποφασισα να χωρισω με την μητερα της δεν σημαινει οτι πρεπει να χασω και την ιδια ετσι δεν ειναι? Αρνειται να επικοινωνησει και μαθαινω μονο απο την πρωην συζυγο μου τα νεα της.Οσες φορες την παιρνω τηλεφωνο δεν απαντα, δεν απαντα σε μηνυματα στο κινητο της, δεν μιλα επιπλεον σε κανεναν απο την οικογενεια μου, δηλ στον παππου και τη γιαγια και την θεια της. Διαβασα σχετικα με το συνδρομο πατρικης αποξενωσης και αναφερα σχετικα μητερα της αλλα δεν εδωσε καμια σημασια.. Μου απαντησε μονο σε mail που της εστειλα ενα κατηγορητηριο αρκετα σκληρο ομολογω και μετα απο αυτο μου εγραψε οτι θα μου μιλησει οταν θα ειναι ετοιμη. Αναγνωριζω τις ευθυνες μου σε αυτο το διαζυγιο, ποτε δεν φταιει μονο ενας και σιγουρα θα εχω φταιξει και εγω ομως θελω σε καθε περιπτωση να αποκαταστησω τη σχεση μου μαζι της... Τωρα εχουμε παλι να επικοινωνησουμε εναν μηνα. Να της ξαναγραψω? Τι επιλογες εχω? Ειλικρινα νιωθω χαμενος. Εσεις πως με συμβουλευετε να κινηθω? Σε αυτο το σημειο να σας αναφερω οτι πριν το διαζυγιο οι σχεσεις μου με το παιδι ηταν παντα καλες και ποτε δε φανταζομουν οτι θα μπορουσε να αντιδρασει τοσο εντονα. Σας ευχαριστω εκ των προτερων για το χρονο σας.
Απάντηση:
Από αυτά που αναφέρετε φαίνεται ότι η πρώην σύζυγος δεν σας δέχτηκε σαν άνδρα της. Αντίστοιχα δεν σας περιέβαλλε με το κύρος του πατέρα απέναντι στα παιδιά. Αυτό που ονομάζετε αρχή της αποκαθήλωσης ήταν το κερασάκι στην τούρτα επάνω σε αυτό που χρόνια δεν είχε κάνει, δηλαδή να δώσει υπόσταση στον πατέρα των παιδιών της. Ο λόγος της μητέρας είναι κεφαλαιώδης για την εικόνα του.
Σας κατηγορεί με απόλυτο τρόπο ότι εσείς διαλύσατε τον γάμο αρνούμενη το κενό της σχέσης. Αυτό το κάνει για να αποποιηθεί τις δικές της ευθύνες για την διάλυση του γάμου, γιατί κατά βάθος ξέρει την αλήθεια και τον ρόλο που και η ίδια έπαιξε ώστε να φτάσετε στο διαζύγιο. Είναι μια συνηθισμένη ασυνείδητη πρακτική για να γλυτώνει κανείς από τις ενοχές.
Μη δίνοντας υπόσταση μια μάνα στον πατέρα μπορεί και κάνει υποχείριο το παιδί της. Αυτό πρέπει να συμβαίνει και με την κόρη σας, η οποία γίνεται «βασιλικότερη του βασιλέως» μιλώντας σας για αυτοκτονία κτλ.
Όλα αυτά τα αναφέρω για να συνειδητοποιήσετε την συμπεριφορά της συζύγου. Την ψυχική της αδυναμία την μετατρέπει σε κυριαρχικότητα, το έχετε βιώσει και εσείς μέσα στον γάμο, αλλά το βλέπετε και στην στάση της κόρης σας σήμερα. Αποτινάξτε τις ενοχές για αυτά που σας συμβαίνουν και σας κατηγορούν.
Όσο αφορά την προσέγγιση της κόρης σας σε αυτή την φάση αφήστε την να ηρεμήσει, γνωστοποιώντας της ταυτόχρονα ότι είστε ο πατέρας της και ότι είστε εδώ για ότι χρειαστεί.
Είμαι χωρισμένη από τον Ιούλιο 2010.Τον Δεκέμβριο 2012 έχει προγραμματιστεί η δικάσιμος για το διαζύγιο. Έχω 2 παιδιά 12 ετών και 7 ετών. Ο πρώην σύζυγός μου και μπαμπάς τους έχει δείξει πλήρη αδιαφορία όλα τα χρόνια και για μένα, και για το γάμο μας και για τα παιδιά μας. Το αποκορύφωμα της αδιαφορίας του ήταν πριν από 7 μήνες όπου μας ανακοίνωσε ότι την επόμενη μέρα το μεσημέρι φεύγει για την Αυστραλία, με την δικαιολογία του καλύτερου μισθού εκεί. Η αλήθεια είναι ότι έχει φύγει με μια αλλοδαπή, με σκοπό να ζήσουν τον έρωτά τους!!!!!! Περάσαμε διάφορα στάδια θυμού, αγανάκτησης, εγκατάλειψης και εγώ και τα παιδιά, αλλά καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, ενωμένοι και ήρεμοι. Πριν από 4 μήνες,μια παλιά μου φιλία, εξελίχθηκε σε σχέση. Το σημαντικό είναι ότι τα παιδιά μου, το δέχτηκαν πολύ ζεστά και έχουν μαζί του μια πολύ καλή σχέση και επικοινωνία. Τον τελευταίο καιρό, ο σύντροφός μου με πιέζει να συγκατοικήσουμε στο σπίτι μου, στηριζόμενος στην καλή σχέση που έχει με τα παιδιά μου. Αισθάνομαι πολύ πιεσμένη, γιατί θεωρώ πως ο χρόνος που είμαστε μαζί είναι λίγος για κάτι τέτοιο. Σαφώς τα παιδιά μου είναι ευχαριστημένα μαζί του, αλλά πιστεύω ότι η συγκατοίκηση είναι ένα μεγάλο βήμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα σχέσης. Δεν θέλω με τίποτα τα παιδιά μου να με δούν αλλιώς. Η προτεραιότητά μου είναι εκείνα και θέλω να τα μεγαλώνω με αξίες και ηθική. Δεν αποκλείω την συγκατοίκηση κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά αυτή τη στιγμή την θεωρώ εντελώς λάθος κίνηση. Δεν έχω πάρει καν ακόμα το διαζύγιό μου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σας.
Απάντηση:
Η συγκατοίκηση πράγματι είναι ένα μεγάλο βήμα ειδικά με την ύπαρξη των παιδιών. Οι τέσσερις μήνες δεν είναι το μεγάλο διάστημα σε μια σχέση με αυτές τις προϋποθέσεις για να υπάρχει αυτή η πίεση από τον σύντροφο, κάτι που θα μπορούσε και να προβληματίσει.
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την επιφυλακτικότητα σας.
Γειά σας, Είμαι 42 ετών, παντρεμένος εδώ και 10χρόνια χωρίς παιδιά. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε με τη σύζυγο μια φοβερά άβολη κατάσταση η οποία οφείλεται στα νεύρα μου. Νευριάζω με το παραμικρό και της συμπεριφέρομαι άσχημα. Δεν έχω χειροδικήσει ποτέ, όμως φωνάζω πολύ. Τα 2 τελευταία χρόνια είμαι άνεργος και πιστεύω οτι κάπου έχει ενταθεί το πρόβλημα, όμως η σύζυγος λέει οτι αυτό ίσχυε και πριν. Έχω εντοπίσει το πρόβλημα, το οποίο παρεμπιπτόντως αντιλαμβάνομαι αλλά δεν μπορώ να ελέγξω, στο οτι δεν μπορώ να δεχτώ αλλαγές στη "ρότα" που έχω χαράξει στο μυαλό μου. Δηλαδή, οτιδήποτε σταθεί εμπόδιο ή οτιδήποτε με βγάλει απο το πρόγραμμά μου σε αυτά που θέλω να κάνω κατά τη διάρκεια της ημέρας, με εκνευρίζει. Δεν μπορώ να πω οτι είμαι και ιδιαίτερα προγραμματισμένος άνθρωπος. Το αντίθετο θα έλεγα. Όμως όταν θέλω να κάνω κάτι και αυτό ανατρέπεται, είναι το κόκκινο πανί. Δεν μπορώ να δεχτώ οτι εμπόδια θα εμφανίζονται πάντα και οτι πρέπει να τα ξεπερνάμε. Τα γνωρίζω αυτά. Απλά δεν μπορώ να το δεχτώ. Όταν είμαι ήρεμος, καταλαβαίνω απόλυτα το πρόβλημα και ντρέπομαι για την συμπεριφορά μου. Όμως εκείνη η στιγμή είναι σαν να γυρίζει ο διακόπτης. Γίνεται αυτόματα χωρίς να το σκεφτώ. Έχω παρακολουθήσει στο παρελθόν κάποιες συνεδρίες με ψυχολόγο στο κέντρο ψυχικής υγείας στη Θεσσαλονίκη ώστε να μπορέσω να διαχειριστώ τα νεύρα μου και κάποια φοβία που έχω. Το πρόγραμμα όμως τελείωσε και έκτοτε δεν ξαναπήγα. Χρειάζομαι βοήθεια, όπωσδήποτε. Το γνωρίζω. Η σχέση μου με τη σύζυγο βρίσκεται σε κίνδυνο και είμαστε ιδιαίτερα στενοχωρημένοι και οι δύο. Σας παρακαλώ βοηθήστε με νακάνω μια αρχή για να μπορέσω να διορθώσω το πρόβλημα. Είμαι ανοιχτός σε οποιαδήποτε πρόταση. Ευχαριστώ.
Απάντηση:
Η ανεργία έχει ενισχύσει το πρόβλημα αλλά δεν είναι αυτή που το προκαλεί. Αν προσέξετε θα δείτε ότι όταν προγραμματίζετε κάτι το επενδύετε με προσμονή, με μια υπόκωφη ανυπομονησία, σαν να έχει αυτό ένα σημαντικό νόημα για τον ψυχισμό σας. Όποτε αυτό παρεμποδίζεται «σπάνε» τα νεύρα σας, ενώ η ντροπή έχει τη δική της σημασία. Δεν αρκεί λοιπόν η διαχείριση της συμπεριφοράς, όπως κάνατε κάποτε, αλλά η εξάλειψη του προβλήματος μέσα από τις συνειδητοποιήσεις των καταστάσεων που την προκαλούν.
Όλα αυτά λειτουργούν στο ασυνείδητο και για αυτό το λόγο είναι πολύ δύσκολο να καταφέρετε κάτι μόνος σας. Θα πρέπει να συζητήσετε τη λύση του προβλήματος σας με έναν ψυχαναλυτή.
Καλημέρα σας.Είμαι χωρισμένη,μετά απο 28 χρόνια γάμου.Εχω δυο παιδιά 30 και 25 που είναι ανεξάρτητα και μένουν μακριά μου.Εδώ και δύο χρόνια μένω με τον καινούργιο μου σύντροφο σπίτι του,στο κάτω σπίτι μένουν οι γονείς του και μαζί μας τα δυό παιδιά 21 και 18.Ολα στην αρχή ήταν τέλεια,με πρόσεχε,μου έλεγε όλη μέρα γλυκόλογα,ότι είμαι η παντοτινή του αγάπη,η ζωή του,μου έλεγε 20 φορές την ημέρα 'σ'αγαπώ' αλλά εδώ και λίγο καιρό νιώθω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει.Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα παιδιά δεν τα έχουν μάθει απολύτως τίποτα,κοιμούνται ως τις 3 το μεσημέρι,ξυπνάνε και είναι στον υπολογιστή ως τις 2-3 τα ξημερώματα.Δεν ενδιαφέρονται για τίποτα γύρω τους,ακόμα και το φαγητό τους έχει μάθει και το βάζει στο τραπέζι.Εγώ είχα μάθει αλλιώς τα παιδιά μου, συμμετείχαν σε όλα στο σπίτι,υπήρχε διάλογος και φυσικά κανόνες,εδώ δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.Απ' όταν άρχισα να του λέω πόσο με ενοχλεί αυτή η κατάσταση,άλλαξε, τον βλέπω να απομακρύνεται και έχω καταλάβει ότι έρχομαι πλέον δεύτερη στην ζωή του.Νιώθω ότι όλοι τους είναι μια οικογένεια και εγώ είμαι απ'έξω...Είναι υπερπροστατευτικός με τα παιδιά του και κάτω απ'τους γονείς του,νιώθω ότι είναι ένα παιδί κι αυτό κοντά τους... ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ και είναι σημαντικός για μένα!Πως μπορεί να αλλάξει η κατάσταση?Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας!
Απάντηση:
Βλέποντας τον κόσμο του συντρόφου σας πήρατε θέση, η οποία είτε επειδή κατέδειξε τις αδυναμίες των προσώπων, είτε επειδή ήταν ευθέως διαφορετική, επηρέασε τη σχέση σας.
Ο κόσμος του συντρόφου σας είναι διαμορφωμένος εδώ και καιρό και είναι δύσκολο να αλλάξει, όπως άλλωστε και ο ψυχισμός του.
Η χρυσή τομή θα ήταν να αποδεχτείτε κάποια σημεία από αυτά που σας ενοχλούν (πχ τη συμπεριφορά των παιδιών του θα μπορούσατε να την δείτε σαν μια συμπεριφορά παρατεταμένης εφηβείας) και παράλληλα να επαναξιολογήσετε τον τρόπο των τοποθετήσεων σας.
Είμαι καλλιτέχνης και η δουλειά μου σχετίζεται με την συγγραφή. Στο βαθμό που δεν την ασκώ για χόμπι, αλλά για βιοποριστικούς λόγους, δεν μπορώ να κατανοήσω για ποιο λόγο, ενώ μου αναθέτουν δουλειές και εμπιστεύονται το ταλέντο μου, εγώ δυσκολεύομαι τραγικά να τις ολοκληρώσω και να είμαι συνεπής. Το «τραγικό» του ζητήματος συνίσταται στο γεγονός ότι αυτή η άρνηση ή αδυναμία να ολοκληρώσω την όποια εργασία , είναι σαν να λειτουργεί ανεξάρτητα από την ελεύθερη βούλησή μου. Για να σας δώσω ένα κατανοητό παράδειγμα, μπορεί να έχω 10 μέρες για να ολοκληρώσω μια εργασία και να πληρωθώ για αυτή, χρήματα που μπορεί να έχω άμεση ανάγκη και ενώ έχω όλη την καλή διάθεση, κάτι συμβαίνει και ποτέ δεν ολοκληρώνω, ενώ οι μέρες περνούν μέσα σε ένα μόνιμο άγχος. Κάτι σαν ψυχαναγκασμός. Θα πρέπει να συμπληρώσω ότι το είδος της δουλειάς μου έχει δημοσιότητα και πως φυσιολογικά ο κάθε συνάδελφός μου θα αισθανόταν χαρούμενος που του δόθηκε η ευκαιρία να αναλάβει μια αντίστοιχη δουλειά. Όχι ότι εγώ δεν χαίρομαι, αλλά στην συνέχεια δεν μπορώ να φέρω σε πέρας τη δουλειά. Πριν τρία χρόνια είχα αρχίσει ψυχοθεραπεία που την σταμάτησα για οικονομικούς λόγους τότε. Γενικά διαβάζω και είμαι αρκετά ενημερωμένη γύρω από τα θέματα του ψυχισμού μας. Για αρκετά σημαντικούς λόγους, πιστεύω πως η κατάστασή μου συνδέεται με κάποιου είδους ενοχή και φυσικά με την σχέση μου με την μητέρα μου. Τα τελευταία σχεδόν 2 χρόνια, έχω αρχίσει να απομυθοποιώ εντελώς την αλλοτινή εξιδανίκευση και κάποια στιγμή που νοσηλεύτηκα για κάποια λοίμωξη, της εξέφρασα τόση οργή και επιθετικότητα που τρόμαξα με τον εαυτό μου. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι σχεδόν πρόσφατα ήμουν η αγαπημένη της από τα αδέλφια μου και αυτή που πάντα την υποστήριζε. Τώρα πια είναι σαν να ξύπνησα από λήθαργο και την βλέπω με άλλα μάτια. Φοβάμαι πως σε κάποιο ασυνείδητο επίπεδο φοβάμαι τα πετύχω. Ίσως και να φοβάμαι με έναν αντανακλαστικό τρόπο. Δεν ξέρω. Μετά από πάρα πολλά χρόνια που έχω φύγει από το πατρικό μου, τον τελευταίο καιρό με την κρίση επέστρεψα και έτσι ήρθα αντιμέτωπη μαζί της εκ νέου. Μου είναι πια ξεκάθαρο ότι ήταν η μητέρα που έδειχνε αγάπη στην επιτυχία και απόσυρση της αγάπης στην αποτυχία. Ο βαθμός της συναισθηματικής διαθεσιμότητας ήταν άμεσα συνδεδεμένος με το πόσο «καλό» και «άξιο» παιδί μπορεί να είσαι. Ζώντας λοιπόν τους τελευταίους μήνες μαζί της, ήρθα αντιμέτωπη και ως δια μαγείας είναι σαν να αρχίζουν να λύνονται σιγά-σιγά τα «μάγια». Αρχίζω και νιώθω όλο και πιο ικανή για δουλειά , πιο έτοιμη να συνεχίσω τον δρόμο της επιτυχίας που κάτι με έσπρωχνε να βγω από αυτόν. Για να μην σας κουράσω άλλο, δεν νομίζω ότι μπορώ να φτάσω σε έναν ικανοποιητικό βαθμό κατανόησης του ζητήματός μου χωρίς βοήθεια, αλλά θα ήθελα μία γνώμη για το αν βρίσκομαι σε καλό δρόμο, μέχρι να ανακάμψουν τα οικονομικά μου και να ακολουθήσω ξανά κάποια θεραπεία.
Απάντηση:
Νοιώθετε και λειτουργείτε καλύτερα, όπως περιγράφετε, με αυτά που έχετε συνειδητοποιήσει σχετικά με την μητέρα σας. Αυτό είναι πολύ θετικό αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να μείνετε στην αυτοανάλυση.
Ο ποιο σύντομος και ενδεδειγμένος δρόμος για τη λύση των ασυνείδητων προβλημάτων είναι η διερεύνηση τους με ένα άλλο πρόσωπο ( βλέπε άρθρο «αυτοθεραπεία»), για αυτό ο στόχος σας να ξαναρχίσετε ψυχοθεραπεία θα πρέπει να είναι μια σημαντική προτεραιότητα.
Γεια σας.Είμαι 19 χρονών και ασχολούμαι με την ψυχολογία,και ιδιαίτερα με την ψυχανάλυση.Μέσα από μια μελέτη για την διατταραχή προσωπικότητας,ανακάλυψα πως εμφανίζω τα συμπτώματα αρκετά χρόνια τώρα απλά δεν το γνώριζα.Ακόμα πάσχω, από μία από συχνότερες νευροαναπτυξιακές-νευροβιολογικές διατταρχές, ΔΕΠ-Υ (στην συγκεκριμένη περίπτωση το γνώριζα από 10 χρονών αφού είχα εξεταστεί σε κέντρο με ειδίκευση στις μαθησιακές διατταραχές) που επίσης με δυσκολεύει γενικά στην ζωή μου.Τι με συμβουλεύεται?
Απάντηση:
Μόνος του κανείς δεν μπορεί να διαγνώσει τι έχει. Για τα θέματα που αναφέρετε παραπάνω, η ψυχανάλυση έχει τη δική της θέση, την οποία αξίζει να μελετήσετε.
Γεια σας. Έχω την ανάγκη να επισκευτώ έναν ψυχολόγο. Θέλω να μου πείτε τις τιμές ανά επίσκεψη και πόσες φορές είναι συνήθως. Μου είναι δύσκολο να το κάνω. Είμαι φοιτήτρια και δεν μπορώ να ζητήσω χρήματα από τους γονείς μου καθώς το θέμα ψυχολόγου είναι ταμπού γι αυτούς και το βασικότερο , τα θέματα που με αποσχολούν δεν πρέπει να τα μάθουν....Ευχαριστώ
Απάντηση:
Η συχνότητα των επισκέψεων εξαρτάται από το πρόβλημα και καθορίζεται ανά περίπτωση με τον ειδικό.
Όσο αφορά τις τιμές είμαστε ήδη σήμερα σε ένα μεταβατικό στάδιο (όπως σε κάθε επαγγελματικό χώρο) διαμόρφωσης χαμηλότερων τιμών. Θεωρώ ότι σήμερα μπορείτε να πετύχετε πολύ καλύτερη τιμή από ότι παλαιότερα, γιατί μην ξεχνάτε ότι απευθύνεστε σε επαγγελματίες που έχουν για την δουλειά τους, εκτός των άλλων, σαν κύρια προϋπόθεση και την ανθρωπιστική παράμετρο.
Πιστεύω ότι παρά την οικονομική δυσκολία σήμερα, αν κανείς βάλει την ανάγκη του για βοήθεια από έναν ειδικό στις πρώτες του προτεραιότητες, θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις οικονομικές απαιτήσεις.
καλιμερα σας θα ηθελα να σας ρωτησω για τη σχεση μου που με απασχολει. Ειμαι χωρισμενος με 2 παιδια εδω και 6 χρονια.Ειμαι 42 ετων.Απο τοτε που χωρισα εχω σχεση με μια συναδελφο μου με 2 παιδια και αυτη που πριν καιρο ειχε χασει τον αντρα της απο ασθενεια.Ειμαστε εδω και 5 χρονια μαζι.ΣΤΗΝ αρχη ολα καλα και με πολυ παθος. Τον τελευταιο χρονο μενουμε μαζι και αυτο που παρατηρω ειναι οτι αυτη εχει αρχισει να γινεται "χλιαρη" και να νοιαζεται ολο και περισσοτερο για τα παιδια της και εγω να νιωθω δευτερος στη ζωη της.Ειναι κατι που με πειραζει πολυ.Μηπως της τελειωσε ολο αυτο?Τι θα με συμβουλευατε?Γιατι εχω σκεφτει πολλες φορες να φυγω απο αυτη τη συγκατοικηση.Οσες φορες προσπαθησα να της μιλησω για την αδιαφορια της τσακωθηκαμε και μου ειπε οτι ολα ειναι καλα.Δεν ξερω πως να φερθω.Ευχαριστω εκ των προτερων. ΓΙΩΡΓΟΣ
Απάντηση:
Νοιώθετε να τοποθετήστε δεύτερος σε σχέση με τα παιδιά ενώ η δική σας θέση είναι εντελώς διαφορετική. Είστε ο άνδρας της. Το ότι αναμειγνύετε στην ερωτική δυσκολία που περνάτε την ιδιότητα της μητέρας που έχει, με έμμεσο τρόπο, χωρίς να το συνειδητοποιείτε, είναι σαν να μπαίνετε στο ρόλο ενός από τα παιδιά που η μαμά αγαπά λιγότερο.
Ξαναβρείτε τη θέση σας και μέσα από αυτήν και τον εαυτό σας.
Είμαι 38 ετών και όλ αυτά τα χρόνια δεν γνώριζε κανένας ότι είχα κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον παπού. Υπήρχε κι ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης στην ηλικία μου των 15 με 16 ετών. Πρόσφατα έχω απομακρύνει από τη ζωή μου ΌΛΟ τον περίγυρό μου και ενώ έκανα γύρω στις 10 επισκέψεις σε ψυχολόγο κατάλαβα ότι δεν ήταν κατάλληλος. Νομίζω ότι η πλειοψηφία των αντιδράσεων και των κινήσεων μου, επηρεάζεται από αυτά τα βιώματα πάνω στα οποία προστέθηκαν, φυσικά, και άλλα, σαν ντόμινο. Η ψυχανάλυση θα με βοηθούσε να καθαρίσω τα παλιά ζητήματα και βιώματα που επηρεάζουν τη σημερινή μου συμπεριφορά;
Απάντηση:
Απευθυνθείτε στη ψυχανάλυση, την ποιο ολοκληρωμένη διαδικασία που υπάρχει σήμερα στην αντιμετώπιση των ψυχικών προβλημάτων.
Ακόμη και στον χώρο αυτόν όμως επιλέξτε ψυχαναλυτή με προσοχή. Δεν είναι όλοι ίδιοι.
Η διαίσθηση σας και η επαφή που θα νοιώσετε μαζί του είναι ένα σημαντικό κριτήριο στο οποίο μπορείτε να βασιστείτε.
Ο άνδρας μου εμφανίζει τον τελευταίο καιρό έντονο άγχος.Τον βασανίζουν σκέψεις μπλοκάρει απο αυτές και η καθημερινοτητά του ειναι πλέον δυσκολη.Επισκέπτεται μια ψυχολόγο και ακολουθούν τη γνωσιακή συμπεριφορική ψυχανάλυση.Ενω στην αρχή υπήρξε κάποια πρόοδος τώρα βρισκεται πάλι στο σημείο από όπου ξεκίνησε.Διάβασα το άρθρο σας για το άγχος και έχει ακριβώς τα ίδια συμπτώματα.Πιστεύω οτι χρειάζεται πιο βαθιά ψυχανάλυση και επιστροφή στο παρελθόν για να βρεί τί πραγματικά φταίει και του προκαλούνται αυτά τα συναισθήματα ανασφάλειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης.Πιστεύεται οτι θα μπορούσατε να τον βοηθήσετε
Απάντηση:
Το σημαντικό στη περίπτωση του συζύγου σας είναι να θέλει ο ίδιος να βοηθηθεί. Αν μπορέσει να αξιολογήσει την μέχρι τώρα πρόοδο του, διαπιστώσει αυτά που διαπιστώνετε εσείς και θελήσει να στραφεί στην ψυχανάλυση, τότε ναι, πιστεύω ότι θα έβρισκε την οριστική λύση στο πρόβλημα του.
Καλησπέρα.Θα 'θελα να σας ρωτήσω αν η ψυχανάλυση μπορεί να βοηθήσει, σε περιπτώσεις άγχους, το οποίο μπορεί να επηρεάσει το νευρικό σύστημα, φτάνοντας το σε σημείο να σε ποια νουν συστηματικές ημικρανίες οι οποίες, ορισμένες φορές μπορεί να γίνουν καθημερινές αλλά και αρκετά δυνατές .?
Απάντηση:
Αφού αποκλείσουμε τα οργανικά αίτια, τότε είμαστε σίγουροι ότι τα αίτια είναι ψυχικά.
Η ψυχανάλυση αντιμετωπίζει θαυμάσια το άγχος σε όποια ένταση και αν υπάρχει. (κοιτάξτε και το άρθρο «ΑΓΧΟΣ» στην ιστοσελίδα)
ειμαι 20 χρονων και ο πατερας μου δεν με αφηνει να γυρναω στο σπιτι μετα τις 1μιση.!!και οσες φορες γυρισω πιο αργα βαζει τις φωνες..!!με το αγορι μου ειμαστε μαζι ενα χρονο και δεν μ αφηνει να παω μαζι του μια εκδρομη..!!προς το παρον κανει υπομονη αλλα δεν ξερω γ ποσο ακομη 8α κανει δεν θελω να τν χασω εξαιτιας τ πατερα μου..!αναγκαζομαι ν λεω δικαιολογιες για να γυρισω νωρις και αισθανομαι πολυ ασχημα..!!ειλικρινα ειμαι σ απογνωση!!
Απάντηση:
Πείτε την αλήθεια στο αγόρι σας και προσπαθήστε να βρείτε κάποια δουλειά ώστε να είστε οικονομικά αυτόνομη. Είστε ενήλικη και θα πρέπει να στηριχτείτε στον εαυτό σας, για να μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας μαλώνει.
είμαι 50 χρονών και τον τελευταίο χρόνο ζω με τον συζυγό μου και τους γονείς μου, η μητέρα μου με κινητικά προβλήματα και ο πατέρας μου με καρδιακά. εδώ και 3 μήνες μένει μαζί μας και η πεθερά μου, με καρδιακά προβλήματα και αυτή. η μητέρα μου και η πεθερά μου είναι από τον ίδιο τόπο καταγωγής και έζησαν την εφηβία τους παράληλα, όμως τώρα τσακώνονται και ταράζουν την ηρεμία του σπιτιού. έχω και δύο γιούς που μένουν μαζι οι δυό τους και τους φροντίζω και αυτούς μένουμε πολύ κοντά. τίποτα δεν με κουράζει και δεν με ενοχλεί περοσσότερο από την κατάσταση που προκαλούν οι δυο αυτές γυναίκες.αυτό το διάστημα δεν ανταλλάσουν λέξη μεταξύ τους. τι να κάνω για να έρθει πάλι η ηρεμία στο σπίτι μας?
Απάντηση:
Όποια και αν είναι η αιτία του τσακωμού τους αυτός θα πρέπει να σταματήσει. Είναι αδύνατο να συνεχιστεί. Σε συνεννόηση με τον άνδρα σας θα το βάλετε σαν προυπόθεση για να συνεχίσετε να μένετε όλοι μαζί. Έχουν ξεπεράσει ήδη τα όρια και θα πρέπει να τους τα βάλετε εσείς.
Καλησπέρα.Θα 'θελα να σας ρωτήσω αν η ψυχανάλυση μπορεί να βοηθήσει σε περιπτώσεις ψυχώσεων παράλληλα με τα αντιψυχωσικά φάρμακα? Ο γιός μου είναι 26 ετών και είχε πρόσφατα ένα ψυχωσικό επεισόδιο.
Απάντηση:
Σε πρώτο χρόνο θα απαντούσε κανείς όχι. Δεν μπορούμε όμως να αποκλείσουμε και κατηγορηματικά το ενδεχόμενο. Εξαρτάται από το τι εννοούμε βοήθεια, ποιο είναι το υποκείμενο, ποιος είναι ο αναλυτής. Αυτοί που πραγματικά μπορούν να βοηθήσουν (δεν φτάνει μόνο η εμπειρία με ψυχωτικές καταστάσεις) είναι ελάχιστοι.
καλησπερα.ειμαι 32 ετων κ εχω νοικιασει ενα σπιτι να παω να μεινω μονη.παρολα αυτα εχει 2.5μηνες που το εχω ετοιμο κ δεν εχω παει να κοιμηθω ουτε μια φορα.γιατι φοβαμαι τελικα να μεινω μονη?
Απάντηση:
Υποθέτω ότι είστε πολύ δεμένη με τους δικούς σας. Όπως και να έχει, καταλαβαίνετε ότι υπάρχει δυσκολία να προχωρήσετε τη ζωή σας με αυτή την "φοβία" που σας προέκυψε και θα πρέπει να την δείτε με κάποιον ειδικό.
Καλημέρα σας. Είμαι χωρισμένη μ' ένα γιο 9 χρόνων. Τον τελευταίο ένα χρόνο είμαι άνεργη και τα πράγματα είναι αρκέτα δύσκολα. Μένω στο ενοίκιο και έχοντας πλέον πρόβλημα επιβίωσης, πήρα την πρωτοβουλία να ζητήσω από τον αδελφό μου, να μείνω στο σπίτι της προίκας του, το οποίο είναι άδειο. Ο αδελφός μου γνωρίζει την οικονομική μου κατάσταση. Αφού το σκέφτηκε δύο περίπου μήνες, μου απάντησε ότι θα με αφήσει να μετακομίσω στο σπίτι του με τις εξής προυποθέσεις: Να υπογράψουμε ένα χαρτί στο συμβολαιογράφο και να του δίνω ένα ενοίκιο μικρότερο από αυτό που πληρώνω τώρα. Όντας σε μια κατάσταση απόγνωσης, θυμώνω ίσως με τα αυτονόητα. Αισθάνθηκα πικραμένη και προσβεβλημένη. Μπορεί όμως, έχοντας αρκετό θυμό μέσα μου για την τωρινή μου θέση, να τον παραξήγησα. Σε κάθε περίπτωση δε μπορώ να πληρώνω ούτε το λιγότερο ενοίκιο που μου ζητά. Δε θέλω να υπάρξει μεταξύ μας προστριβή. Πείτε μου, πώς μπορώ να αρνηθώ αφού εγώ το ξεκίνησα. Σας ευχαριστώ.
Απάντηση:
Έχετε απόλυτο δίκιο να πικραίνεστε.
Σε κάποιες οικογένειες υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα στις σχέσεις μεταξύ των αδελφών με ευθύνη της μητέρας. Αυτή η ανταγωνιστικότητα μεταξύ τους διατηρείτε σε όλη τους τη ζωή, μερικές φορές μάλιστα χωρίς να έχουν πλήρη συνείδηση της.
Μέσα στα προβλήματα της επιβίωσης που έχετε σήμερα, ανακύπτουν και τα θέματα της οικογένειας με την συμπεριφορά του αδελφού σας. Αφήστε τα στην άκρη προς το παρόν γιατί θα σας ανισορροπήσουν βαθειά. Βρείτε δουλειά και ένα φτηνό ενοίκιο και αφού πατήσετε καλύτερα στα πόδια σας τότε πείτε του τις αλήθειες σας.
Καλησπέρα.Είμαι 23 χρονών και έχω ένα αδερφό μεγαλύτερεο μου κατά 3 χρόνια. Έχω πρόβλημα στη σχέση με τον πατέρα μου, αλλά ας ξεκινήσω από την αρχη. από όταν ήμουν 13-14 χρονών υπήρχαν απ' όσο θυμάμαι προβλήματα στο σπίτι,μαλώναν συνέχεια οι γονείς μου. Όταν πήγα λύκειο και άρχισα να καταλαβαίνω περισσότερα άρχισαν σιγά σιγά να με βάζουν στη μέση οταν λογομαχούσαν και να ζητάνε τη γνώμη μου μήπωσς μπορέσουν και βρουν μια λύση..κάτι φυσικά που μου ήταν πολύ δύσκολο γιάτι οτι και να έλεγα νόμιζαν οτι έπαιρνα το μέρος καποιου από τουσ 2 και οτι αυτον τον αγαπάω περισσότερο κια τον υποστιρίζω. Σιγά σιγά αυτό πιστεύω ξεπεράστηκε. Αργότερα αποφάσισαν να χωρίσουν, όταν εγω είχα τελειώσει το σχολείο και τις σπουδές μου(2 χρόνια) και ήδη εργαζόμουν και είχα δικά μου χρήματα ένα χρόνο και κάτι....οπόποτε μόλις έφυγε ο μπαμπάς από το σπίτι αποφάσισα σαν να βρήκα "πάτημα" να φύγω από το σπιτι να μείνω μόνη μου μαζί με τον τότε σύντροφο μου,κατι που δεν άρεσε καθόλου στον πατέρα μου, με αποτέλεσμα να με κρίνει πολυ άσχημα και να μη μου μιλάει κιολάς μετά από καποιο διάστημα λέγοντας μου "αφού αυτό διάλεξες,κάνε αυτό". Μετά από αυτό και αφου ξενοίκιασα από εκεί και ξαναγύρισα να μείνω με τη μαμά μου ,η οποια είναι άρρωστη με το αλκοόλ, ξανά πήρα την απόφαση να πάω να μείνω με τον αδερφό μου(κάτι το οποίο επίσης δεν ενέκρινε ο πατέρας μου),το οποιο κράτησε για 6 μήνες. Δίοτι ο αδερφός μου δεν εργάζεται και ούτε θα το πάρει ποτέ απόφαση να εργαστεί, με αποτέλεσμα να φτασω να κάνω 3 δουλειές στα 22 μου για να συντηρώ ένα σπίτι και 2 άτομα και φυσικά χωρίς προσωπική ζωή. Αυτή η κατάσταση όπως ήταν επόμενο τέλειωσε πολύ άσχημα μετά από ένα τσακωμό που είχαμε με τον αδερφό μου. Και έτσι ήρθα να μείνω με τον πατέρα μου, ο οποίος με βοήθησε να πάρω και ένα αμάξι πέρσυ την άνοιξη.(το οποίο όμως εγώ πληρώνω και συντηρώ). Το πρόβλημα όμως είναι ότι στραβώνει με όσα θέλω να κάνω. Δεν εγκρίνει τις σχέσεις μου με αγόρια,οπότε αναγκάζομαι να του λεω ψέμματα ή να του κρύβω που πηγαίνωκαι τι κάνω. Τον πειράζει που γυρνάω πολλές φορές αργά στο σπίτι. Και επίσης τον πειράζει το ότι εχω αρκετέσ δραστηριότητες (οπώς χορός,ανναρίχιση,κιθάρα) τις οποίες δεν θέλω να τις κόψω. Και μου λέει ότι συνέχεια τριγυρνάω έξω και ότι έχω μπλέξει με ναρκωτικά και κακές παρέες,ενω του εχω αποδείξει αρκετές φορές ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Με τον μπαμπά μου ποτέ δεν είχαμε την ικανότητα να μηλίσουμε ανοιχτά. Αν τολμήσω ας πούμε να του πω ότι έχω σχέση με κάποιον θα μου πει ότι δεν τον σέβομαι και διάφορα τέτοια. Δεν αντέχω άλλο. Νιώθω μεγάλη καταπίεση και δεν ξέρω τι να κάνω. Θα ήθελα σας παρακαλώ να μου πείτε τι θα μπορούσα να κάνω. Έχω δικιά μου ζωή που τόσα χρόνια προσπαθώ να φτιάξω μόνη μου και δεν μπορώ να την ζήσω όπως θέλω. Σας ευχαριστω εκ των προτέρων και περιμένω σύντομα απάντησή σας.
Απάντηση:
Πατάτε ήδη στα πόδια σας και το έχετε αποδείξει με την τοποθέτηση σας απέναντι στις δουλειές. Δεν απέχετε πολύ από το να νοικιάσετε μόνη σας και να καθορίζετε εξ ολοκλήρου την ζωή σας όπως επιθυμείτε.
Παρόλα αυτά όμως απαιτείται παράλληλα κάποια δουλειά σε ψυχικό επίπεδο με κάποιον ειδικό, ώστε σύντομα να είστε πραγματικά ανεξάρτητη συναισθηματικά χωρίς πισωγυρίσματα σε πρόσωπα της οικογένειας.